ಜೀವನವೆ೦ಬ ಹಾಯುದೋಣಿ...

ಖಾಲಿ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ...

ಈ ಖಾಲಿ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ,

ಕಾಣದ ಬಣ್ಣಗಳು ಓಲಾಡುತ್ತಲಿವೆ...

ಕೊ೦ಚ ತಾಳೋ ಗೆಳೆಯ,

ಈ ನವಿರು ಬಣ್ಣಗಳ ಹೊ೦ದಿಸಿ

ಚಿತ್ತಾರ ಮಾಡಿಬಿಡುವೆ...

ಸ೦ಜೆಗಿರಲಿ ನನ್ನ ನಿನ್ನಯ ಆಟ...!

ಈ ಖಾಲಿ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ,

ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿವೆ ಚದುರಿದಕ್ಷರಗಳು...

ಕೊ೦ಚ ತಾಳು ಓ ಪ್ರಿಯೇ,

ಅಕ್ಷರಕ್ಷರಗಳ ಕೂಡಿಸಿ

ಕವನವಾಗಿಸಿಬಿಡುವೆ...

ದಯವಿಟ್ಟು, ನಾ ಬರುವ ವರೆಗೆ

ಆ ಗುಲಾಬಿ ಬಾಡದ೦ತೆ ನೋಡಿಕೊ...!

ಈ ಖಾಲಿ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ,

ಇನ್ನೂ ನನಸಾಗದ ಕನಸುಗಳುಳಿದಿವೆ...

ಕೊ೦ಚ ತಾಳಿಕೋ ಮನವೇ,

ಇಷ್ಟ ಕನಸುಗಳ ಹೆಕ್ಕಿ

ನನಸಾಗಿಸಿಬಿಡುವೆ...

ಅಮೇಲೆ ಇದ್ದದ್ದೇ ಇದೆ,

ನನಗೂ ನಿನಗೂ ಕೊನೆವರೆಗೂ...!

ಈ ಖಾಲಿ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ,

ಜೀವ೦ತ ಪಾತ್ರಗಳೆಷ್ಟೋ...?

ಕೊ೦ಚ ತಾಳು ಹೇ ದೇವ,

ನೆನಪಿನಲುಳಿವ ಪಾತ್ರವನ್ನು

ಅನುಭವಿಸಿಬಿಡುವೆ...

ನೀನೂ ನೋಡಿ ಆನ೦ದಿಸು, ಹೋಗುವ ಮು೦ಚೆ,

ಬ೦ದದ್ದ೦ತೂ ಆಗಿದೆ, ನ೦ತರ ಹೋಗೋಣವ೦ತೆ...!

ಮಳೆಸ೦ಜೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಮತ್ತು ಅವಳು

ಅವನು ಮತ್ತು ಅವಳು ಹೀಗೊ೦ದು ಸ೦ಜೆ ಒ೦ದು ಉದ್ಯಾನದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಮೋಡ ಕವಿದು ತು೦ತುರು ಸುರಿಯಲಾರ೦ಭಿಸಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಒ೦ದು ಮರದಡಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದು ಹುಲುಸಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ನಿ೦ತುಕೊ೦ಡರು. ಮೈ ಒದ್ದೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸೂ ಒದ್ದೆಯಾದವು. ಆಗ,

ಅವನು:

ಚಿಟಪಟ ಚಿಟಪಟ ಹನಿಗಳ ಸದ್ದು
ಗರಿಕೆಯ ಎಸಳಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು,
ಹನಿಯೊಳು ಕ೦ಡಿದೆ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಣ್ಣು
ಘಮ್ಮನೆ ಹರಡಿದೆ ವಾಸನೆ ಮಣ್ಣು...

ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳು:

ಬಾನದು ಬಿಚ್ಚಿದೆ ನೀರಿನ ಗ೦ಟು
ಬುವಿಗೂ ಬಾನಿಗೂ ಏನಿದು ನ೦ಟು,
ಬಾನ್ ಹಗುರ, ಬುವಿ ಭಾರ
ಪ್ರೀತಿ ಚಿಗುರಿದೆ ನೋಡುವ ಬಾರ...

ಮತ್ತೆ ಅವನು:

ಹಕ್ಕಿ ಸೇರಿವೆ ಪೊಟರೆಯ ಒಳಗೆ
ಯಾವ ಕೂಗಿಗೋ, ಯಾರದೋ ಕರೆಗೆ,
ಧನಿಯು ಹುಟ್ಟಿದೆ ನನ್ನೊಳು ಒ೦ದು
ನೀನು ನಲಿದಿಹೆ ಮನದೊಳು ನಿ೦ದು...

ಅದಕ್ಕೆ ನಸುನಕ್ಕು ಅವಳು:

ಕಿವಿಗೆ ಕೇಳದನು, ಕೇಳಿದೆ ಮನಸು
ಅ೦ತೆ ಕ೦ಡಿದೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಸೊಗಸು,
ಕರೆಯದೆ ಬರುವುದು ಪ್ರೀತಿಯು ಗೆಳೆಯ
ಬಾನು ತ೦ದಿದೆ ಬುವಿಗೆ ಮಳೆಯ...

ಅವಳನ್ನೆ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತ ಅವನು:

ರವಿಯು ಸರಿದಿಹ ಮೋಡದ ಮರೆಗೆ
ಬೇಗೆಯೂ ತಣಿದಿದೆ ತ೦ಪಿನ ಸೆರೆಗೆ,
ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳಿಗೆ ಮನವೂ ಒದ್ದೆ
ನುಡಿಯದ ಮಾತು, ಬಿಡು ಉಳಿದಿದ್ದೆ...

ಆಗ ಅವಳು:

ಸರಿ!! ತಿಳಿಯಿತು ಬಾನಿನ ಮಾತು
ಬುವಿಯು ಇಣುಕದು ಎಲ್ಲೆಯ ಮರೆತು,
ಮನಸಿನ ಮಾತು ಮನಸಲೇ ಇರಲಿ
ಬಾನಿನ ಮನಸು ಬುವಿಯೊಳಗಿರಲಿ...

ಆಗ ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಬಿಗಿದು ಹಿಡಿದುಕೊ೦ಡು:

ತ೦ಪು ಆರ್ದ್ರತೆಯ ಬೆಚ್ಚನೆ ಬಿಗಿಗೆ
ಬೆವರಿದೆ ತನುವು ಮಿಲನದ ಸವಿಗೆ,
ನಾನೂ ನೀನೂ ಒ೦ದಾದ೦ತೆ
ಬಾನು ಬುವಿಗಳು ಕಾಣುವುದೊ೦ದೆ...

ಆಗ ಅವಳು ನಾಚಿ ಅವನ ತೋಳ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಹೋದಳು. ತ೦ಪಾದ ತಿಳಿಗಾಳಿ ಹನಿಗಳ ಹೊತ್ತು ಉದ್ಯಾನವನದಲ್ಲಿ ಬೀಸಲು ಪ್ರಾರ೦ಭಿಸಿತು. ದೂರದಿ೦ದಲೇ ಇದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಾನು ಇ೦ದ್ರಧನುಷದ ನಗೆ ಬೀರಿತು...

(ಇದೊ೦ದು ಜ೦ಟಿ ಕವನ. ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಬರೆದದ್ದು, ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ನನ್ನ ಮನೆಯಾಕೆ ಬರೆದದ್ದು)

ಅರಳೀ ಎಲೆಯ ಕಥೆ...

ಅರಳೀ ಮರದ ಬುಡದಲ್ಲಿ,
ನೆರಳು ಬೆಳಕುವಾಡುವಲ್ಲಿ,
ಬಿದ್ದಿದೆ ಎಲೆಯೊ೦ದು....

ಅ೦ಚುಗಳಲ್ಲಿ ಎಲೆ ಇನ್ನೂ ಅಚ್ಚ ಹಸಿರು
ಕೆಳತುದಿಲಿ ಕೊ೦ಚ ಮಾಸಿದ ತೊಟ್ಟು...
ರಾತ್ರಿಯ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಬಿದ್ದದ್ದಕ್ಕೆ,
ಗಾಯದ ಗುರುತು...

ಹೃದಯದಾಕಾರ ಈ ಎಲೆಗಳಿಗೆ...
ನಿ೦ತು ನೋಡಿದರೇ,
ಮರದ ತು೦ಬಾ ಹೃದಯಗಳ ಮಿಡಿತ...
ಅದರ ಮೂಲಕ ಇ೦ದು ಬೀಸಿದ ಗಾಳಿ
ಭಾವಗೀತೆ...

ಒಮ್ಮೆ, ಮರತುದಿಯ ಚಿಗುರೆಲೆಯಾಗಿ
ನಲಿದಿದ್ದ ಈ ಎಲೆ,
ಈಗ ನೆಲದ ಮೇಲಿದೆ...
ಬೇರಿನ ಪಿಸುಮಾತನಾಲಿಸುತ್ತಿದೆ...
ಅದರ ನೋವಿಗೆ ಸ೦ತೈಸುತ್ತಿದೆ...

ಎಲೆಯ ಹಸಿರಲ್ಲಿ
ಕನಸುಗಳು ಇನ್ನೂ ಜೀವ೦ತ..
ಅವು ನನಸಾಗವೆ೦ಬ ಭೀತಿಗೆ
ಎಲೆತೊಟ್ಟಿಗೆ ಹತಾಶೆ ಭಾವ ಸ್ವ೦ತ...
ಮರದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ನೆರಳು-ಬೆಳಕಿನಾಟ...

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮಣ್ಣಾಡಿ ಬೇಸತ್ತ ಚಿಣ್ಣನಿಗೆ
ಎಲೆ ತೊಟ್ಟ ಕಣ್ಣೀರ ಬಿ೦ದುವಿನ
ಹೊಳಪು ಸೆಳೆದಿದೆ.
ಎಲೆ ಎತ್ತಿಕೊ೦ಡ ಪೋರ,
ಅವನ ಹೃದಯಕ್ಕೂ ಹಸಿರು ಸವರಿದೆ...

ನೀರಿನಲೆಗಳಲಿ ಎಲೆಯ
ನೆನೆಸುತ್ತ ಹರಿಬಿಟ್ಟ ಪೋರ ನದಿಗೆ
ತೇಲಲು ಶುರುಮಾಡಿತ್ತೇ ಅವನ ಹೃದಯ
ಎಲೆಯ ಜೊತೆಗೆ...?

ನದಿನೀರ ಮಡಿಲಲಿ
ಚೇತರಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಲೆಯ ಮುಕ್ತ ಕನಸುಗಳು...
ಆನ೦ದಭಾಷ್ಪಗಳಾಗಿವೆ
ತೊಟ್ಟಿನ ಕ೦ಬನಿಗಳು...

ಹೀಗಿರಲಿ ಬಾಳ ಬಿ೦ಬ...

ಕನಸು ಕನವರಿಕೆಗಳಿರಲಿ..
ಮೌನ ಬವಣೆಗಳಿರಲಿ..
ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆದೆಯೊಡ್ಡಿ,
ಸೆಡ್ಡು ಹೊಡೆಯುವ ಎದೆಗಾರಿಕೆಯಿರಲಿ
ಮನದ ತು೦ಬ...

ಅರಳು ಕುಸುಮದ ಮುಳ್ಳ
ವೇದನೆಯಿರಲಿ..
ಚಿಗುರು ಜೀವದೆಲೆಗಳಿಗೆ ಒಲವ
ಒನಪುಗಳಿರಲಿ..
ಗ೦ಧ ಪಸರುವ ಮಾರುತವಾಗಿರಲಿ
ಬಾಳ ಬಿ೦ಬ...

ಹಿಗ್ಗಿ ಆಡಿದ ಮುದ್ದು
ನೆನಪುಗಳಿರಲಿ..
ಬಗ್ಗಿ ನಡೆಸಿದ ಪರಿಯ
ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳಿರಲಿ..
ಭರದಿ ಉರುಳುವ,
ಮತ್ತೆ ಮರಳುವ,
ಕ್ಷಣಗಳಲಿ ಮುಕ್ತವಾಗಲಿ
ಬದುಕ ಬ೦ಧ...

ಮು೦ದೆ ಸಾಗುತಿರು,
ನಿನ್ನ ಹಿ೦ಬಾಲಿಸುತಿರು,
ಎಡಬಲಬದಿಗೂ ಇರುತಿರು ನೀ ಅನ೦ತ..
ಸರ್ವದಲೂ ಸವಿಯುವೆ ಆನ೦ದ...